Okumuş olduğumuz bir kitabı daima yanımızda taşımayız. Onu okuyup bitirir ve kitaptaki ana fikre sahip olmaya bakarız. Hatta gide gide kitaptaki olaylar ve durumların çoğunu unuturuz. Sonunda ondan geriye bir anafikir ve dimağımızda bir tat kalır.

İnsana okuduğu kitaptan ne kalıyorsa insan ilişkilerinden de o kalıyor. Çoğu insan bize bir şey öğretir. Sonra da çekip gider hayatımızdan. Asıl unutumadığımız ve içimizde bir yük gibi taşıdığımız şey, bizi hayal kırıklığına uğratan ve gönlümüzü yaralayan kimselerin acı hatıralarıdır. Onların bize öğrettiği şeyler daha çarpıcı ve daha derindir.

Kızdığımız, yaptıklarını asla

unutamadığımız kimseler aslında öğrenmede zorluk çektiğimiz hususları daha keskin bir şekilde bize öğretip de giderler. Okuyarak ve dinleyerek öğrenemediğimizi hayat bize uygulamalı olarak öğretir. Burada asıl konu makamı, mevkii, bilgisi ve unvanı ne olursa olsun insanın bir öğrenci olduğunu ve bir yerde hiçbir şey bilmediğini kabul etmesidir. Zaten bu insan bildikçe ve meseleyi anladıkça susmayı da öğrenecektir.

Kalbimizi yaralayanlar yine bize bir şey öğretmek için dünyamıza dahil olur. Onlar dünyamızı yıkıp kalbimizi yakabilirler. Sonuçta onlardan öğrendiğinimiz şeyler etimiz ve kemiğimiz gibi bizim olur.

Zor olan onlara karşı beslediğimiz kötü duyguları bırakmaktır. Kötü duyguların ve intikam duygusunun hamallığını yapmamaktır önemli olan. Çünkü kötü duygular insanı yorar ve yıpratır. Kötülerden ne öğrendiğimizi bilip onları unutmaktır asıl büyüklük. Çünkü bu hayat eninde sonunda bir ana fikre sahip olup olmadığımıza ve dersi öğrenip öğrenmediğimize bakar. Yoksa dertler ve dersler farklı kılıklarda tekrar eder durur.