Prof.Dr. Hilmi DEMİR

Kahramanmaraş’taki vahşi saldırı, Türkiye’de okul koridorlarına kadar sızan şiddet gerçeğini tüm çıplaklığıyla yüzümüze çarptı. Bu farkındalıkla birlikte, gençler arasında artan şiddetle nasıl mücadele edeceğimize dair hızlı ve kararlı adımlar atma ihtiyacı doğdu. Suçluyu ararken kimimiz aileleri, kimimiz sosyal medyayı, kimimiz okulları, kimimiz de polisi işaret etti. Oysa şiddetle mücadelenin ilk adımı, karşımızdaki gerçeği doğru anlamaktır. Adını koyamadığımız, nedenlerini çözemediğimiz ve karanlıkta bıraktığımız hiçbir vakayla gerçek anlamda baş edemeyiz.

Peki gerçekte neyle karşı karşıyayız?

14 yaşındaki bir çocuk nasıl katile dönüşür? Bu, yalnızca bireysel bir cinnet anı mı, yoksa çok daha örgütlü, çok daha derin ve sofistike bir kötülüğün dışa vurumu mu? Bu yazı, görünenin ötesine bakmayı; buzdağının yalnızca su üstündeki kısmını değil, karanlıkta kalan derin köklerini de ortaya koymayı amaçlıyor. Bu nedenle işe, Türkiye’de arkasında manifesto bırakarak toplu katliam gerçekleştiren faillerin profillerini inceleyerek ve bu profillerin yurt dışındaki örneklerle benzerlik taşıyıp taşımadığını sorgulayarak başlayacağım.

Arkasında manifesto bırakarak toplu katliam yapan katillere Batı’da daha fazla rastlıyoruz. Yaptığımız çalışmaya göre 31 vakadan ikisi Türkiye’de gerçekleşti. 17 vaka ile Amerika ilk sırada yer alıyor.

Yazının tamamını okumak için lütfen tıklayınız.

——————————-

Kaynak:

https://tepav.s3.eu-west-1.amazonaws.com/upload/files/1777698885885-0.Eskisehirden_Kahramanmarasa_Turkiyenin_yeni_guvenlik_tehdidi.pdf