Her sabah sıcak ekmek ve kedime süt almak üzere Kocacafer Sokağındaki evimden çıktığımda, hemen sokağın karşısında bir nine gibi oturan eski çeşmeden çay suyumu alıp, altından Cilimboz Deresinin gürüldeyerek aktığı köprüden de geçerek fırına giderim.

Aslında çok kısa gibi gözüken bu kısacık mesafede o kadar uzun bir hikâye gizlidir ki… Çayı tavşan kanı gibi yapan bu gizli billûr çeşmeyi mi? Yanında bir servi gibi uzanan Fabrika-i Hümâyun’u mu? Yoksa onun hemen yanı başında büyülü bir kuytu gibi önünden geçenleri içine çeken Üç Hanım Kızlar Türbesini mi?

Hangisinin hikâyesini evvel anlatsam?…

Kocanaib Camii’nin bahçesinde bulunan türbede Şehzâde Mustafa’nın iki eşi ve eşlerinin yardımcıları yatıyor…

Kare plan üzerine oturtulmuş bir kubbe…

Bu kubbe ayrıca bir çatı ile gizlenmiş…

Bahçede eski mezar taşlarının bulunduğu bir hazîre ve bir çeşme var…

Topu topu bütün hikâye bu kadar!

Bugüne dek kaçırdığımız bir şey mi var acaba?

Belki de…

Belki de “hikâye” asıl burada, bu türbenin kuytularında gizleniyor.

Gözlerimizi kapayıp bir an dalabilirsek geçmişin rüyasına, kuytulara sinmiş gölgelerin hikâyesini ve geçmiş sokağın sesini yeniden duyabiliriz.

Kim bilir bugüne dek kimler geldi saklandı ve hikâyesini gömdü bu meçhul mezarlara…

Murâdiye’nin hikâyesini ara sıra bu büyülü kuytuya çekilerek bir de onun derûnundan dinlemeli.

Gözlerimi kapayıp dinliyorum sessizliği…

Toprağından boyuna boncuklar çıkan Boncuklu Dede de acaba bilir miydi bu türbeyi?

Ya Elemneşrahleke Dede?

Şekerci Ahmet Beylerin evlerinde yangın çıktığında bütün mahalleye himmeti ile yetişen Elvanbey Dede kaç kere bu kimsesiz yerde gözyaşlarını sildi?

Gözlerimi kapayınca duyabiliyorum zihnimde Eski Muradiye Masalını. Sanki gizli bir kar yağıyor ve bana ait bütün izleri siliyor şimdiki sokaklardan.

Gündelik hayatın sıradanlığından sıyrılıp da engin ve yüce bir yol açmak pekâlâ mümkün bu büyülü kuytulukta.

Biz, üzerinde hiç bir bitkinin yetişmediği kurak bir toprak mıyız?

Öyle değilsek bu kadar kısa zamanda onca şey nereye kayboldu?

Bütün kelimeleri kullanılmış ve hatta yağmalanmış bir dünyada geçmişe ait gizleri nasıl sezmeli?

Bahri Dede Degâhı hâlâ hayatta mesela…

Tâ Herattan gelmiş bir Rüfâi Şeyhi’nin himmetinde Kedili Tekke, bugün restore edildi çok şükür. Fakat ne yazık ki bahçesinde tek bir kedi bile yok. Bir tekke pîrinin amber kokan ellerinde okşanan himmetli kedilerin bugün bile Muradiye’de soyları devam etmektedir.

Biliyorum zor bir çiçeklenmeyi yeniden başarmak. Ama bir Papaza parasını emanet edip Hacca gidebilen bir Müslüman Muradiyeli… Müslüman komşusundan borç alarak kışı geçiren Papaz Efendi tekrar gelselerdi bu sokaklara yaşamak isterler miydi?

Neredeyse öğlen olmak üzere. Kedilerim iyice acıkmış camda beni bekliyordur. Bu büyülü kuytu kimbilir daha neler fısıldayacak dinlemeye devam etsem.

En iyisi büyülü yolculuklara çıkmadan evvel buraya gelip önce hikâyesini dinlemeli…

Sonra gezinmeli Muradiye’nin dün ve bugünü kucaklayan sessiz sokaklarında….