Önkuzu’dan Sonkuzulara; Dert Bir Olaydı Ağlamak Kolaydı!

  

1970 yılının sonbaharı, sonbaharın da son günleri…

O yıllarda Millî Eğitim Bakanlığı’na bağlı bir öğretim kurumu olan Erkek Teknik Yüksek Öğretmen Okulu’nun son sınıf öğrencisi Zileli Dursun Önkuzu, 22 Kasım günü kitaplarını, not defterini alıp gelmişti. Bir an önce okulunu bitirerek hizmete koşmak istiyordu. Sobacılık mesleği ile uğraşarak ailesini kıt kanaat geçindirmeye çalışan, buna rağmen kendisini ve üç kız kardeşini okutmaya çalışan babasının yükünü azaltması gerekiyordu, olmadı.

Okulunun bahçesine girer girmez koluna giren elleri kirli satılmış beyinliler tarafından bugün artık “Dursun Önkuzu Binası” olarak anılan B Blok üçüncü kattaki bir odaya çıkarılarak işkence edilip pencereden aşağı atılıverdi. O, böylesine canavarca işlenen bir cinayete kurban gitmişti. Şimdi aradan tam 56 koca yıl geçti.

Küçük kardeşi Zübeyde o sırada henüz sekiz yaşında idi ve ilkokula gidiyordu. Ortanca kardeş Kadriye ortaokulda, ablaları Samiye de Amasya Kız Öğretmen Okulu’nda öğrenci idiler. Kara haber ulaşınca hepsi kahroldu. Devletin kontrolunda olan bir okulda vahşet yaşanmış, olay gazetelere manşet olmuştu. Ankara’da binlerce genç isyan edip yürüyüşe geçti, Zile ayağa kalktı, yurdun dört bir yanında protestolar yapıldı. Ancak sonunda ateş düştüğü yeri yakıyordu.

Aile perişan olmuştu. Metanetini koruyan baba Abdullah Önkuzu oğlunun cenazesini almak üzere Ankara’ya geldiğinde, “Geride üç kızım var, onlar da bu vatana feda olsun” diye konuşurken ben de oradaydım.

Tarihin derinliklerinden gelen Türk irfanı baba Abdullah Önkuzu ve ana Şükriye Yeter Hanım’da vücut bulmuş gibiydi. Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ni, Türk Milleti’ni bekleyen tehlikeyi seziyorlardı. Çünkü Komünist Rusya sıcak denizlere en kolay ineceği yer olarak Türkiye’yi görüyor, içerideki maşaları ile bu amacına ulaşmak istiyordu. Oğlu Dursun ve arkadaşları, onlardan sonra gelenler buna fırsat vermediler.

O yıllarda PKK belası yoktu. Şimdi hakkında güzellemeler yapılan terörist başının başlattığı bölücü terör ile Ülkücülerin 12 Eylül 1980 öncesi yaptıkları mücadele tamamen ayrıdır, farklıdır. Dolayısıyla bu iki farklı hareket aynı pota içinde eritilerek Ülkücülerin verdiği mücadele “Terörsüz Türkiye Sarhoşluğuna” meze yapılmamalı, bazı programlarda konuşan siyasilerle Ülkücü gençler buna dikkat etmelidirler.

Önkuzu’nun şehadetinden sonra yataklara düşen Şükriye Yeter Hanım daha fazla dayanamayarak oğlundan iki yıl sonra kara toprağa girmişti. Kendisi daha bebek yaşta iken öksüz ve yetim kaldığı için çocuklarının üzerine titriyor, onları analı babalı olarak büyütüp mürüvvetlerini görmek istiyordu, olmadı.

Şükriye Yeter Hanım’ın ölümünden sonra önce Samiye, sonra Kadriye okullarını bitirip öğretmen oldular. Yaşı küçük olduğu için ağabeyinin gidişinden daha çok etkilenen Zübeyde liseden sonra çalışmaya başladı, sonra da evlenip ablaları gibi çoluk çocuk sahibi oldu. Ancak aile yaralı idi. O acı hiçbir zaman geçmedi. Baba Abdullah Önkuzu da çileli ömrünü tamamlayıp vefat etmiş, Allah’tan kızlarının evlenip yuva kurduklarını görmüştü.

Ağabeylerinin, anne ve babalarının acısını hiç unutamayan, unutamayacak olan kızlar artık Ankara’da idiler. Ben üç kızın büyüğü olan Samiye Hanım’la evlenmiştim. Kardeşleri Kadriye ve Zübeyde de bir süre yanımızda kaldılar. O vefakâr, cefakâr çileli insan, Kayınpederim Abdullah Önkuzu’nun da bizde olduğu sıralarda kızlarımızı istemeye geldiler, kısmetleri ile evlendirdik. Onun için Kadriye ve Zübeyde benim kızlarım gibidirler.

Dedik ya, acılar unutulmuyor, dert dert üstüne geliyordu. O büyük travma, o büyük sarsıntı aile fertlerinin hepsinde izler bıraktı. O sırada Amasya Kız Öğretmen Okulu’nda öğrenci olan kız kardeşlerin büyüğü Samiye korkuya kapılınca hastaneye kaldırılmış, ağabeyine kastedenler ona da zarar verebilirler diye arkadaşları başında nöbet tutmuşlardı. Yarım yüzyıldan fazla zaman geçmesine rağmen Samiye Hanım hâlâ o korku ve tedirginliğin izlerini taşıyor.

 “Zaman her şeyin ilacıdır” dense de “Dertleri zevk edindim, bende neş’e ne arar/Elem dolu kalbimden gitmiyor hatıralar/Maziden kalan her iz beni içten yaralar” diye şarkı da söylenemiyor. Maziden kalan her iz hepsinde bir yara bırakmıştı ama kardeşlerin üçü de birbirlerine çok bağlı idiler. Kendi dertlerini unutup birbirlerinin dertleri ile dertlenip teselli ederek moral vermeye devam ediyorlar.

Ablaları Samiye biraz da anneleri durumuna geldiği için kardeşlerine kol kanat germeye çalışıp üzerlerine titriyor. Ortanca kardeş Kadriye bir ara operasyon geçirince her üç kardeş ve bizler o yarayı derinden hissetmiştik. Sıkıntıları devam etmekle birlikte Allah’a şükürler olsun ki toparladı.

Küçük kardeş Zübeyde, yıllar önce tutulduğu böbrek illetinden bir türlü kurtulamadı. Tedaviler fayda etmiyordu. Her iki böbrek de iflas edince önce haftada iki, sonra da üç, o da olmadı dört gün diyalize girdi. Çok sıkıntılı bir süreçti.

Böbrek nakli bir çare olabilirdi. Müracaat edildi, kaç defa o müracaat yenilendi ama olmayınca olmuyor, bulunmayınca bulunmuyordu.

Kendisinin de çilelerle, mücadelelerle dolu bir hayatı olan eşi Sami, üç çocuğu, ablaları ve bizler hep Zübeyde’nin derdine düştük. Ne yazık ki dert bir girdi mi çıkmıyor, birbirini tetikliyordu. Allah’tan ümit kesilmese de “Mevla’m birçok dert vermiş beraber derman vermiş” diye türküler yakılsa da derman bir türlü gelmiyor, bulunamıyordu. Bünye zayıf düşüp dert dert üstüne eklenmeye başlayınca herkes dua ediyor, bazen de türkülerde teselli aranıyordu: “Derdim çoktur hangisine yanayım/Yine tazelendi yürek yarası.”

Bir ümit hastaneye yatış yapıldı. Aile seferber, doktorlar tedavi üstüne tedavi uyguluyor, servisten yoğun bakıma, yoğun bakımdan servise, Nöroloji bitmeden Dâhiliyeye, Fizik Tedaviye derken bir bölümden başka bir bölüme geçişler olarak devam edip gidiyordu. Bu arada Niyazi Mısri’nin o beyti takılıyor dillere:

“Derman arardım derdime, derdim bana derman imiş/Bürhan (çözüm, çare) sorardım aslıma, aslım bana bürhan imiş!”

Ünlü tasavvuf ehli Niyazi Mısri, “İnsanın aradığı şifanın, tutulduğu dertlerin içinde gizli olduğunu, hakikati, çözümü dışarıda değil, kendi içinde bulabileceğini” anlatıyor. Azerbaycanlı Şair Gülağa Tenha da şiirlerini topladığı kitabına “Derdinin Nazını Çekme” adını koymuş. Orada, “Tenhanın (Yalnız olanın) Öz Derdi Var” isimli şiirinde, “Ağlayanın belki bir, gülenin yüz derdi var, dertsiz kul bulunmaz, herkesin kendi derdi var” diyor.

Şairler, tasavvuf ehli, öyle söylüyor, gelip geçen tecrübeler onu gösteriyor ama gel de derdi çekene sor! Zaman geçmez, sabah olmaz. Bunu, 17. Yüzyıl Divan Şairi Bosnalı Sabit’in şu beyti ne güzel ifade ediyor: “Şeb-i yeldâyı müneccimle muvakkit ne bilir, mübtelâ-yı gama sor kim geceler kaç sâat.”

İnsanın hastası olunca aklı hep onda oluyor. Vakitli vakitsiz bir telefon gelse telaşa kapılıyoruz. Hele eşi, kızları arayınca korkuyor, konuşunca teselli bulup moral vermeye çalışıyoruz.

Bir akşamüstü yine telefonumun zili çalmıştı. Bacanağım Sami Bey’in aradığını görünce korkarak açtım. Neyse ki sesi olumlu idi ve yüzünün güldüğünü hissediyordum. Zübeyde, “Osman Ağabey’i ara da nasıl olduğunu sor” demiş. Çok duygulandım. Yerinden kalkamıyor, dertleriyle boğuşuyor ama o halde beni ve merak ettiği başkalarını da aratıyor. Sesini de duyup moral vermeye çalıştım.

Hastanedeki ziyaretlerimizden birinde yüzünün güldüğünü görünce sevindik. Meğer rüyasında Ağabeyi Dursun Önkuzu, annesi ve babası hastanede onu ziyarete gelip moral vermişler. O rüyayı heyecanla anlatırken bizi de duygulandırdı. Evvel giden Önkuzu’nun gittiği Cennet yurdunda burada kalan Sonkuzuları da düşündüğünü anlayarak hayra yorduk, ümitlendik.

Dert bir olaydı ağlamak kolaydı ama elvan elvan gelince ağlamak kâr etmiyor.  Hayat zaten hepimiz için korku ve ümit arasında geçen bir yolculuk değil mi? Hastalık da sağlık da insan için. Yeter ki ümidimizi yitirmeyelim. Allah’a şükür, Zübeyde de ümidini yitirmedi, moralini bozmadı. Şimdi evinde ve geleceğe yönelik planları, düşünceleri bile var. Biraz ayaklanınca ablaları ile birlikte Zile’ye gidip önden giden Önkuzuları; ağabeyi, annesi ve babasının mezarlarını ziyaret edecek, sonra da gezecekler.

“Allah`ın rahmetinden ümidinizi kesmeyiniz. Şüphesiz ki Allah bütün günahları affeder. Çünkü o çok bağışlayıcı ve pek merhametlidir. ” (Zümer Suresi, ayet 53).

“Dua inanan insanın silahıdır” denir. Tıbba, doktorlarımıza güveniyor, Allah’tan ümidimizi kesmiyoruz.

Yazar
Osman OKTAY

Bu websitesinde farkı kaynaklardan derlenen içerikler yayınlanmakta olup tüm hakları sahiplerinindir. Sitedeki içerikler atıf gösterilerek kaynak olarak kullanlabilir. Yazıların yasal sorumluluğu yazara aittir. Tüm Hakları Saklıdır. Kırmızlar® 2010 - 2026

medyagen