İnsan bir denge âlemi olduğu için onu kederlendiren, dertlendiren şeylerin tesirini ancak bir sakinlik ve sessizlik hâlinde muhakeme edip kırabilir. Böylece kederden ve hüzünden kaynaklanabilecek zararların da önüne geçebilir. Bu sebeple sessiz ve sakin kalmak, tefekkür hâlinde olmak bu hayatta yemek içmek kadar elzemdir.

Etrafımızda her gün sayıya hesaba gelmeyen oluşlar ve durumlar cereyan ediyor. Pireyi deve yapanlar gibi -nadir de olsa- en büyük hadiseleri büyük bir soğukkanlılık ve ibretle hikmete dönüştürenler de vardır bu âlemde. Bu da belki böyle olmak zorundadır. Yoksa dünya ve insan, dengesizliklerin ve huzursuzlukların elinde yitip gidebilirdi.

İnsan bu dünyada dengeyi bulmalıdır. Denge iç âlemimizde kurulur. Kendisini huzursuz ve rahatsız eden her türlü kişi, durum ve olaydan kaçınmak, bir insan için tedbiri en baştan almak demektir.

Bazen yalnız kalmak iyidir. Yaşananların hazmedilebilmesi için bun gereklidir.

İnsan huzur istiyorsa dengeyi bulmalıdır. Dengeyi kendi içinde kurmalıdır. Herkese her şekilde hitap etmek veya başkalarına uymak çok güç. İnsan önce gönlüne ve vicdanına uymalıdır.

Bir kenara çekilmek çoğu vakitlerde iyidir. Hele de böyle zamanlarda…