Tarih sayfaları genellikle büyük zaferleri, kazanılan meydan muharebelerini, parıltılı antlaşmaları ve devlet kuran liderlerin ihtişamlı anlarını yazar. Oysa o zaferlerin arkasında sırtında dünyanın yükünü taşıyan, cepheden cepheye koşan, bedeni amansız hastalıklarla ve yorgunluklarla boğuşurken dahi bir an olsun dinlenmeyi aklına getirmeyen bir insan kalbi, fani bir beden vardır. Mustafa Kemal Atatürk, sadece kılıç kuşanmış bir kumandan değil bu milletin makûs kaderini değiştirmek uğruna kendi sağlığını, gençliğini ve ömrünü feda etmiş devasa bir iradedir.

Bilindiği üzere Mustafa Kemal’in hayatı, dinlenmeye vakit bulamayacağı kadar çetin bir mücadele zincirinden oluşur. Trablusgarp’ın kavurucu çöl güneşinden Çanakkale’nin ölüm saçan siperlerine, Kafkasya’nın dondurucu karlarından Suriye’nin tozlu çöllerine ve nihayet Sakarya’nın, Dumlupınar’ın kanlı topraklarına uzanan bir ömür… O, askerlerine “Ben size taarruz emretmiyorum, ölmeyi emrediyorum.” derken en önde yürüyen, kurşunların hedefi olmaktan bir an bile sakınmayan bir komutandı.

Sürekli hareket halinde geçen yıllar, uykusuz geceler, bitmek bilmeyen telgraflar, strateji toplantıları ve sırtındaki askeri yük, onun bedeninde derinden yaralar açıyordu. Çanakkale’de Conkbayırı’nda göğsüne isabet eden şarapnel parçasının saatine çarpıp onu mutlak bir ölümden kurtarması, aslında kaderin bu millete bağışladığı bir mucizeydi. Ancak o mucize, yıllar boyu sürecek fiziksel yıpranmaların da habercisiydi.

​Savaş meydanlarının getirdiği yorgunluklar, kötü beslenme, çadır hayatı ve kronik uykusuzluk, Atatürk’ün bünyesini yıllar içinde tüketti. Böbrek rahatsızlıkları, kalp krizleri, sıtma ve en nihayetinde bu toprakların gördüğü en büyük lideri aramızdan koparacak olan siroz hastalığı, onun zinde bedenini yavaş yavaş yıpratıyordu. Özellikle Cumhuriyet’in ilanından sonra gece gündüz demeden yapılan yurt gezileri, devrimlerin takibi, kara tahta başında harf öğretmeleri ve ülke sorunlarıyla birebir boğuştuğu o yoğun çalışma temposu, hastalıklarını daha da tetikledi. O, doktorların istirahat tavsiyelerini “Vazife varken dinlenmek lüks müdür?” dercesine elinin tersiyle itiyor, vatan ateşinin yaktığı yüreğiyle bedenindeki acıları bastırıyordu. Çankaya Köşkü’nün soğuk duvarları arasında, sağlığı el vermediği anlarda bile haritalar üzerinden ülkenin geleceğini planlamaya devam eden bir adam vardı. İşte asıl büyük mucize buradadır: Bedeni yorgun düşerken, ağrılarla boğuşurken, O, tükenmiş, yoksul, çaresiz ve bitti denilen bir milleti adeta küllerinden yeniden yarattı.

Sevr Antlaşması’yla boynuna idam ilmiği geçirilmiş bir millete, “Geldikleri gibi giderler!” diyerek o çelik iradeyi aşıladı.

Halkın üzerindeki ölü toprağını atarak; kadınıyla, erkeğiyle, yaşlısıyla genciyle tek bir yumruk olmayı, kendi öz gücüne inanmayı öğretti.

Saltanatın ve hurafelerin karanlığında unutulmaya yüz tutmuş bir toplumu, çağdaş medeniyetler seviyesine taşımak için harf devriminden sanayileşmeye kadar her alanda devasa bir kalkınma hamlesi başlattı.

O, kendi acılarını unutmuş, bu milletin acılarına merhem olmaya ant içmişti. Savaş meydanlarında dişiyle tırnağıyla kazandığı bu vatanı, huzur içinde yaşatabilmek için son nefesine kadar çalıştı.

Bugün bu topraklarda özgürce nefes alabiliyorsak, bayrağımız gururla dalgalanıyorsa, bu, yorgun düşen o büyük bedenin, tükenmek bilmeyen ruhunun bize bıraktığı mukaddes bir emanettir. Kendi sağlığından, kendi konforundan ve kendi ömründen vazgeçerek bu millete bir gelecek kuran o eşsiz insana borcumuz hiçbir zaman ödenemez! Neyzen Tevfik’in de dediği gibi biz anamızdan doğardık belki ama babamız kimdi bilemezdik. Halaskargazi’ye vatanımızı da, canımızı da, namusumuzu da borçluyuz.

Çektiği tüm dertleri, göğüslediği tüm hastalıkları ve sırtına yüklenen tarihi sorumluluğu bu milletin aydınlık yarınları için feda eden Büyük Önder’i bugün bir kez daha derin bir minnetle anıyoruz. Ruhun şad, mekânın cennet olsun son Tanrıkut. Sana olan sevgimiz, saygımız, özlemimiz, hasretimiz ve rahmet duamız her geçen gün artarak ilk günkü gibi yüreğimizde yaşamaya devam edecektir.