Geçen ay kaybettiğimiz Çıldırlı yöresel bir sanatçımız Zeki TOPAL’ın ölümü tanıyan tanımayan hepimizi ziyadesiyle üzdü. Üzüntümüz o şahsiyetin bedenen aramızdan ayrılışından çok, yıllardır gönül telimize dokunan ve nefesinden parmaklarına yansıyıp oradan gönül yivlerimizi titreten kara zurnasının nağmelerinin soluksuz kalması olsa gerek. Bu acılı ölümle, yıllardır hafızamdan silinmeyen Azerbaycan ve Türk Dünyasının büyük şairi Bahtiyar Vahapzade’nin “Qara Zurna” şiirini tekrar tekrar okuyup bu şiirle Zeki Topal’ın bizlere yansıttığı müzik ziyafetinin önemini bir kez daha idrak ettim. Şiiri sizlerle paylaşırken ruhumuzda uyanan ya da bize ait olan duygu selini sizlerin de hissetmesini istedim. Katarında ayrı düşen turnaların ahenkli sesini, kulaklarımızda yansıyan savaşlardaki zafer kahkahalarını, hafızalarımıza demir atan Oğuz Babamızın “yada düşen” haykırışını, dedelerimizin at koşturduğu ovaları, Ala Dağ’dan Ağrı Dağ’ına kanat çalan “yallı” nın gizemli ezgisini sizler de ruhunuza doldurun istedim.

Otağınız şad olsun Bahtiyar Ata ve onun mısralarını nağmelere döken Zeki Emmi…!

QARA ZURNA

              Məhşur zurnaçı

           Ələfsərə ithaf edirəm.

Qəhqəhəylə şaqqıldadı qara zurna.

Uçub gəldi qatarına

Qatarından ayrı düşən bala durna.

Bu səs düşmən qulağında

Bir qəhqəhə,

Bir gülüşdü.

Qənimimə divan tutan,

Hüdudlardan çölə atan

Oğuz babam yada düşdü.

Səsləndimi qara zurna,

Damarımda qan oyandı,

nəğmələndi.

Ürəyimə od çiləndi.

Dədələrin at çapdığı geniş düzlər

ləpələndi…

Ala dağdan Ağrı dağa yallı getdi,

Tariximi yaradanlar,

Ulu bəylər, ulu xanlar,

Bamsı Beyrək qılıncını bülöylədi,

Ulu soyum soy soyladı, söz söylədi.

Məşəl yandı qalalarda.

Alaçıqlar tüstüləndi talalarda.

Dədəm Qorqud saz köklədi.

Xan Bayandır köhlənini hörüklədi.

Yad ellini

Hüdudlardan uzaqlara

sürüklədi.

Qara zurna!

Maya tutdun,

Düşmən üstə, qılınc çəkən Qazan xanın

Nərəsindən,

harayından.

Öz səsimsən,

Nəfəsimsən.

Nəsim kimi sən əsirsən

Əsrlərin o tayından.

İyul 1979, Şəki