Geçenlerde Aşık Feymani Ağabey sayfasında bir hatırasını anlatmış, yarım kalmıştı. Devamını öğrenmek gerekti, telefon ettim. Andırın’da yaylada imiş. Sohbet ettik uzun uzun.
Feymani Ağabey bir güzel insan. Aşıklık geleneğini geçmişten bu güne taşıyan ulu bir çınar.
Aşık Hüdai’den de bahsetmiş yazısında. Aşık Hüdai Kahramanmaraş’ın Göksun ilçesinin, Yoğunoluk Köyünde doğmuş ama Kadirli’de kalmış. Aşık Feymani Ağabey de Kadirli’nin Azaplı Köyünden zaten. Oradan arkadaşlar.
Aşık Hüdai 1940 doğumlu. Feymani Ağabey’den iki yaş büyük. Aşık Hüdai 1966 yılında İstanbul’a çalışmaya gidiyor. Bir yıl sonra da Feymani Ağabey çıkıyor İstanbul gurbet yolculuğuna. Yıl 1967.
Feymani Ağabey gönül insanı, demiş ki;
“Kapısızdır sevgi şehri,
Girmesi kolay değildir.
Yıkma gönül sarayını,
Örmesi kolay değildir.”
Hani Feymani Ağabey’in bir “Ahu Gözlü”sü var “tut elimden” dediği. Abdurrahim Karakoç Ağabey de demişti, “tut ellerimden” diyordu o da;
“Sırat’tan incedir sevda köprüsü
Beraber geçelim tut ellerimden.
Niyet ak güvercin, vuslat gökyüzü
Beraber uçalım tut ellerimden.
Gönüldeki birlik kalkandır dışa
Aldırma ayaza, yele, yağışa
Giden ilkbahara, gelecek kışa
Beraber göçelim tut ellerimden.
Birleşmek üzredir şafakla gurûp
Korku beklenilmez kapıda durup
İster zehir olsun, isterse şurup
Beraber içelim tut ellerimden.
Çağır hayallerin en ötesini
Yakından duyarsın aşkın sesini
Sonsuz mutluluğun penceresini
Beraber açalım tut ellerimden.
Hatırla kaybolan hatıraları
Elmastan ışıklı, altundan sarı
Zaman tortusundan işte onları
Beraber seçelim tut ellerimden.
Şüphe “başlangıç”tır, karar “nihayet”
Zamanı zamana etme şikayet
Kaçmak kurtuluştur diyorsan şayet
Beraber kaçalım tut ellerimden.”
Aşık Feymani Ağabey de muhtemelen “Ahu Gözlüsü”ne gurbete çıkarken söylemiştir şu şiirini;
“Ayrıldım, gidiyom bir uzak yere,
Elveda, elveda kal ahu gözlüm.
Bir ulu kervanla çıktım sefere,
Başına bir çare bul ahu gözlüm.
Umut yollarıma kazık çakıldı,
Adı-sanım, varlığımdan bıkıldı,
Düneğim dağıldı, evim yıkıldı,
Başka bir kapıyı çal ahu gözlüm.
Ümitlenip gözetleme yolları,
İster geyin, ister çıkar alları,
Hatırlayıp muhabbetli yılları,
Acı bir hayale dal ahu gözlüm.
Dayanmazsan bu feleğin kahrına,
Postala gönlünü sitem şehrine,
Arzu gemisini kader bahrine,
Çile rüzgârıyla sal ahu gözlüm,
Harap ettin hatıralar yok oldu,
Namert sözü, Feymânî’ye ok oldu.
Acı-tatlı günlerimiz çok oldu,
Hepsi senin olsun al ahu gözlüm.”
Daha önceki sohbetlerimizde Aşık Hüdai’yi çok sevdiğini biliyordum Feymani Ağabey’in. Yaşı seksen dört Aşık Feymani Ağabey’in. Hafızası pırıl pırıl. Aşık Hüdai’den bir şiir okumasını istedim, şunu okudu;
“Faydası olmayan bahardan yazdan,
Yüce dağ başının kışı makbuldür.
Cahilin ettiği sohbetten sözden,
Âlimin hayali-düşü makbuldür.
Lokma yeme muhannetin elinden,
Kurtulaman sonra acı dilinden.
Nâmertlerin kaymağından balından,
Merdin kuru yavan aşı makbuldür.
Hüdai konuşur bir ince dilden,
Hâl ehli olmayan bilir mi hâlden?
Bilgisiz, görgüsüz, duygusuz kuldan,
Ölülerin mezar taşı makbuldür.”
