Yaratılış olarak makam sahiplerine ve zengin kimselere yakın olmaktan hoşlanmıyorum. Bunların yanında insan nedense kendisi olamaz. İçten davranamaz. Hataları görüldüğü takdirde bunları eleştirmek gerekir. Bütün bunlar, beni gide gide samimiyetsiz çevrelerden uzaklaştırmış, kendi hâlimde bir hayat yaşamaya sevk etmiştir.

Hayatın kendisi için samimiyetin esas olduğunu düşünüyorum. Samimi olmayan şeylerde genelde bir iticilik buluyorum. Gösteriş, riya ve kibirle dolu hâller, tavırlar ve insanlar bana göre değil. Maddi gücü ne olursa olsun bunlardan uzak duruyorum.

Samimiyet bu hayatı en derinden kavramımıza hizmet eden bir hâldir. Onun olduğu yerde eksikler gide gide tamamlanır. Samimiyet, manâyı bulmamıza yardımcı olur. Belki şeklen ve maddî olarak bir gücümüz yoktur. Fakat manâmız ve huzurumuz vardır. Bu hayatta en önemli şeyler de bunlardır.

Madde ve makam, bu âlemde samimiyete her zaman yenik düşer.

Makam sahipleri samimî insanları ve içten gelen davranışları kolay teşhis edemezler. Onlara gerçek, olduğundan daima farklı gösterilir. Makyajlanır. Böyleleri yönettikleri yerlerde veya kurumlarda, hakiki durumdan bile haberdar olamazlar. İnsanları nasıl tanıyacaklar ki!

İnsanların gerçekte nasıl olduğunu bilebilmek, derin bir anlayışı ve samimiyeti lüzumlu kılar. Bu yüzden devlet büyüklerinin tarihte zaman zaman tebdil-i kıyafet ederek sokaklara çıktığını görürüz.

Hayatı derinden kavramak isteyen kimseler bütün apoletlerini, unvanlarını, fani endişeleri ve insan ilişkilerini bir yana bırakıp kendilerinin hiç bilinmediği ve tanınmadığı yerlerde bir müddet yaşamalılar. Doğada kalmalılar. Hiyerarşi, bu dünyada en büyük aldatmacadır. Tabiata ve insan doğasına hâkim olan sevgi ve samimiyettir.

Samimi olmak ve böyle yaşamak büyük bir lütuftur. Bence samimi olanlar bu hayatın tadına varabilen gerçek talihlilerdir. Çünkü samimi ve derin bir insanın iç huzuru dünyadaki bütün makam ve zenginliklerin üzerindedir.